Ministri i ri i Mbrojtjes, Ermal Nufi, është përballur me akuza që lidhen me një tender për perdet e zyrës.
Një çështje që ka zënë vend në debatin publik, por që njëkohësisht ngre një pyetje të thjeshtë: a është ky vërtet standardi me të cilin duhet të matet një institucion që administron një nga buxhetet më të mëdha të shtetit?
Ministria e Mbrojtjes nuk është një institucion që merret vetëm me administrimin e zyrave.
Ajo menaxhon rreth 69 miliardë lekë, drejton programe modernizimi të Forcave të Armatosura, investime strategjike, logjistikë, emergjenca civile dhe përmbush angazhimet që Shqipëria ka marrë si vend anëtar i NATO-s.
Në një realitet ku siguria është kthyer në një nga sfidat më të mëdha ndërkombëtare, përgjegjësitë e këtij institucioni janë shumë më të gjera sesa një procedurë e vetme prokurimi.
Kjo nuk do të thotë se një tender nuk duhet të verifikohet.
Përkundrazi, çdo fond publik duhet të jetë i hapur ndaj kontrollit dhe çdo dyshim duhet të sqarohet nga institucionet përgjegjëse.
Por po aq e rëndësishme është të ruhet edhe proporcioni i debatit. Kur një ministri administron miliarda lekë dhe qindra procedura çdo vit, vështirë se një kontratë e vetme mund të përfaqësojë të gjithë veprimtarinë e saj.
Nëse synimi është transparenca, atëherë ajo duhet të kërkohet në të gjithë zinxhirin e administrimit të fondeve publike.
Nëse synimi është llogaridhënia, atëherë vëmendja duhet të drejtohet te projektet, investimet dhe procedurat që kanë peshën më të madhe financiare dhe ndikimin më të madh për interesin publik.
Debati publik fiton vlerë kur ndihmon qytetarët të kuptojnë se ku ndodhen sfidat reale.
Në rastin e Ministrisë së Mbrojtjes, sfida nuk është një palë perde, por mënyra se si menaxhohet një sektor strategjik, me një buxhet që po rritet nga viti në vit dhe me përgjegjësi që shkojnë përtej mureve të një zyre.
