Qëndrimi i Britanisë ndaj luftës me Iranin mbetet i orientuar fort drejt një zgjidhjeje diplomatike të krizës dhe shmangies së përfshirjes së drejtpërdrejtë ushtarake. Kjo është ajo që zyrtarët e qeverisë britanike e kanë theksuar në çdo rast, një qëndrim që u konfirmua edhe në videokonferencën e së premtes, me pjesëmarrjen e dhjetëra vendeve, të kryesuar nga Kryeministri Keir Starmer dhe Presidenti Francez Emmanuel Macron.
Takimi u përqendrua në miratimin e masave që do të sigurojnë lirinë afatgjatë të lundrimit në Ngushticën e Hormuzit, si dhe në mbështetjen e operacioneve të pastrimit të minave kur kushtet e sigurisë e lejojnë.
Njëkohësisht, theks i veçantë u vu në nevojën për të mbështetur menjëherë armëpushimin e brishtë në rajon, si dhe në mbrojtjen e anijeve detare dhe tregtare, në bashkëpunim me organizatat ndërkombëtare. Për këtë arsye, u përfaqësua edhe Organizata Ndërkombëtare Detare (IMO).
Siç vërejnë analistët, Mbretëria e Bashkuar dhe Franca po kërkojnë të krijojnë një mision shumëkombësh me "natyrë mbrojtëse", i cili do të aktivizohet pas përfundimit të armiqësive, me qëllim rivendosjen e stabilitetit në rajon dhe sigurimin e kalimit të lirë të anijeve përmes Ngushticës së Hormuzit.
Sipas të njëjtave burime, më shumë se 12 vende duken të gatshme të kontribuojnë në këtë përpjekje, megjithatë, pa u marrë vendime përfundimtare për strukturën dhe komandën e misionit.
Burime diplomatike vënë në dukje se, pavarësisht faktit se samiti nuk rezultoi në vendime të menjëhershme detyruese, ai kontribuoi në përshpejtimin e konsultimeve mbi një mekanizëm për veprim të koordinuar, duke theksuar njëkohësisht vullnetin e vendeve evropiane për të luajtur një rol më aktiv në çështjet e sigurisë jashtë kontinentit.
Gjatë videokonferencës, Kryeministri britanik theksoi se rihapja e Ngushticës së Hormuzit është një "përgjegjësi globale", pasi konflikti ndikon drejtpërdrejt në ekonominë globale dhe sigurinë energjetike.
Megjithatë, vlen të përmendet se një element qendror i politikës britanike mbetet distancimi nga strategjia amerikane. Ashtu si vendet e tjera evropiane, Londra refuzoi të merrte pjesë në bllokadën detare të vendosur nga Shtetet e Bashkuara kundër Iranit, duke vlerësuar se një veprim i tillë do të ishte i barabartë me përfshirjen e drejtpërdrejtë në luftë.
Iniciativa Londër-Paris interpretohet nga disa analistë si një shenjë e një autonomie më të madhe të strategjisë evropiane nga Shtetet e Bashkuara, në një kohë kur marrëdhëniet transatlantike karakterizohen nga tensioni, kryesisht për shkak të qëndrimit dhe retorikës së Presidentit të SHBA-së Donald Trump ndaj vendeve evropiane.
Analistët theksojnë se qeveria Starmer thekson një "rrugë të tretë", e cila kombinon: presionin diplomatik, vendosjen e masave kundër Iranit, siç janë sanksionet ekonomike, dhe miratimin e masave të sigurisë për të siguruar lirinë e lundrimit.
Në nivel operacional, Britania deri më tani është kufizuar në veprime mbrojtëse, siç është mbrojtja e bazave ushtarake dhe aleatëve në Lindjen e Mesme, duke shmangur pjesëmarrjen aktive në operacionet ofensive. Në
përgjithësi, qëndrimi i Mbretërisë së Bashkuar, siç reflektohet në samitin e Parisit, konsiston në një ekuilibër midis mbështetjes së aleatëve perëndimorë, shmangies së përshkallëzimit ushtarak dhe forcimit të iniciativave shumëpalëshe për të menaxhuar krizën.
